Kredyt czy leasing

Kredyt czy leasing - co jest korzystniejsze?

Przedsiębiorca, który nie posiada wystarczających środków własnych na zakup środka trwałego, może skorzystać z opcjonalnych form finansowania. Na rynku polskim, do najpopularniejszych należą kredyt i leasing. Który zatem z nich jest najkorzystniejszy?

Najlepiej przedstawić to na przykładzie. Przedsiębiorca planuje zakup samochodu dostawczego za kwotę 50 tys. zł.

Założyć należy jeszcze kilka ustaleń wstępnych, by obliczenia były prostsze. Po pierwsze, w obu przypadkach pominięty zostanie VAT, przyjmując że przedsiębiorca jest tzw. VAT-owcem. Po drugie, przyjmuje się, że przedsiębiorca otrzymał kredyt bez konieczności wpłacania wkładu własnego. W ten sposób, powyższa tabela prezentuje specyfikację kosztów finansowych.

To co odróżnia leasing od kredytu, to jest udostępnienie środków trwałych bez konieczności ich zakupu. Jedną z konsekwencji tego faktu jest to, że podmiot używający zakupiony środek trwały ma prawo do naliczania u siebie amortyzacji tego środka trwałego. To znacznie korzystniejsze rozwiązanie dla przedsiębiorców. Zmniejsza się w takiej sytuacji rzeczywisty koszt finansowania zakupu. Choć pozornie wydaje się, że leasing jest droższy, to po zreasumowaniu wszystkich kosztów i należnych odpisów podatkowych i amortyzacyjnych, jest znacznie bardziej opłacalny. Kredyt opłaca się tylko w okresie krótkoterminowym. Dlatego też w krajach o rozwiniętych rynkach kapitałowych, traci on na popularności.

Sposoby rozliczania Faktur

Rozliczanie faktur za energię elektryczną (czyli tzw. media) zazwyczaj wiąże się z wątpliwościami związanymi z terminem zrealizowania tego rozliczenia i daty rejestru w KPiR. Podstawowe terminy ich nie obowiązują gdyż dla faktur uwzględniających media stosuje się dotyczące właśnie tych sytuacji przepisy, a rozliczenia można dokonać na dwa sposoby. Podatnicy prowadzący KPiR metodą kasową, są zmuszeni ewidencjonować koszty dokładnie w czasie kiedy zostaną nimi obciążeni, co jest równoznaczne z terminem wystawienia faktury. Aby jednoznacznie stwierdzić, co kryje się pod pojęciem "poniesienia kosztu", należy zajrzeć do art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z 26 lipca 1991 r. (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz.176). Wedle jego wymowy dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów stanowi dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dokumentu na podstawie, którego mamy obowiązek zaksięgować (ująć) poniesione koszty . Dlatego fakturę za dostawę prądu jesteśmy zmuszeni ująć w księdze z datą jej wystawienia. W przypadku metody memoriałowej powyższej zasady się nie stosuje, a regulacje prawne tyczące się wyjątkowych sytuacji rozliczania faktur za media przedstawione są w ustawie z dnia 11 marca 2004 roku mówiącej o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.) Zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt. 3 i ust. 11, nabywamy prawa do obniżenia kwoty podatku należnego z chwilą nabycia towarów i usług, o których mowa w art. 19 ust. 13 pkt 1. Wówczas gdy w fakturze uwzględnione są informacje, jaki okres obejmuje- w rozliczeniu za okres, w którym wypada termin uregulowania należności. Art. 19 , ust. 13 pkt. 1 stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje z dniem upływu terminu uregulowania należności, jeżeli został on określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu m.in. dostaw prądu. A więc gdy faktura zawiera koszty zużycia energii dotyczą konkretnego okresu, a termin płatności przesuwa się na następny miesiąc, to koszt energii uwzględniamy w księdze w dniu wystawienia faktury (kwota ta włączona jest do podatku dochodowego danego miesiąca), a VAT odliczamy w miesiącu zgodnym z terminem płatności (VAT w miesiącu następnym).